Ik was 33 weken en 2 dagen zwanger en de verpleegkundige keek mee naar de beelden met de thuismonitoring. Ze vertrouwde de laatste uitslag toch niet helemaal en drong aan om toch naar het ziekenhuis te gaan.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten we lang wachten.
Er was net een spoedbevalling tussendoor gekomen.
Ik zag een vrouw op een brancard liggen, huilend, ze ging “ergens” naartoe. De gedachte ging als een lichtflits door mij heen;” word ik ergens op voorbereid?” Het voelde namelijk zo dat er iets “niet leuks” ging gebeuren én nog steeds bleef ik in de ontkenning.

Ik ging in het ziekenhuis op extra controle. Aan de monitor dropte Avalon haar hartslag naar iets van 45 beats per minuut. In minder dan 2 minuten stond de kamer vol met mensen, had ik een infuus aan mijn arm en werd ik op een brancard (net als de vrouw die ik had gezien) weggereden. Nu ging de gedachte door mijn hoofd;” jep ik werd dus inderdaad voorbereid”. Inmiddels was het nu helder dat ik een spoedkeizersnede zou ondergaan.

Helemaal verdoofd van de volledige narcose zag ik Avalon op 27 maart 2024. Ze woog nog geen 1kg en kwam meteen terrecht op de intensive care. Ik zag haar in de coeveuse liggen en hoe hard ik nog steeds wilde, ik kon de waarheid nu niet langer ontkennen. Deze ziel zou niet blijven.

28 maart was er een vrouw en die vreesde het ergste, die zei dat ze dacht iets te hebben, en als ze dat zou hebben dan zou dat heel erg zijn. Haar ogen werden waterig met dat ze het zij. Ik keek haar aan en ik keek naar Wytze en mijn ogen werden waterig en ik zei tegen Wytze dat ze dat heeft. Ookal was nog niet bekend wat het was ik voelde en hoorde ja dat heeft ze.
29 maart kwam eindelijk de klinisch geneticus om haar lichaampje te bekijken. Zij had vastgesteld dat ze Trisomie18 had. Dat betekent dat ze een 3e gen streng had op het 18e chromosoon (3.18) en deze genetische mutatie was in haar geval nu niet levensvatbaar. Op den duur zouden haar organen uitvallen etc.